Συνήθως δεν θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω! Σβήνουν από τη μνήμη μου το πρωί, τη στιγμή που ξυπνάω. Τις ελάχιστες φορές που τα έχω θυμηθεί (δυο-τρεις) ήταν για κακό! Όχι δεν πιστεύω ότι τα όνειρα σου δείχνουν κάτι.... Το αντίθετο θα ΄λεγα. Τα προσπερνώ.Ούτε κάνω όνειρα πια..στο ξύπνιο μου! Το θεώρησα κακό ελάττωμα και το ΄κοψα. Δεν έχει νόημα.
Τελευταία όμως ένα όνειρο επιμένει. Την πρώτη φορά θυμόμουν μόνο ότι είχε σχέση με το Βλυχό. Την επόμενη φορά θυμόμουν και πρόσωπα, μπερδεμένα βέβαια αλλά μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια. Άλλα πεθαμένα από χρόνια, άλλα όχι! Κάποια στιγμή άκουσα και λέξεις, πάλι μπερδεμένες: "γιατί" ...."φύγε"...φώναζαν όλοι μαζί.... Και μόλις χτες...τίποτα...δεν μιλούσε κανείς.. Και όλοι κοίταζαν τη θάλασσα, όχι όμως τον κόλπο..το Ιόνιο, το απέραντο, έτσι όπως το βλέπεις δυτικά..απέραντο. Και εγώ τότε άρχισα να πέφτω και να πλησιάζω το γαλάζιο. Αντί να τρομάξω γελούσα....γελούσα μέχρι που βούτηξα και εκεί...με έχασα.... και έβλεπα μόνο τη θάλασσα από έξω σαν θεατής... Μέσα στο όνειρο είχα χαθεί....
Θα μου πείτε ...ε και; Τι μας ενδιαφέρει το όνειρο σου; φαντάζομαι δεν σας ενδιαφέρει..απλά εδώ γράφω εκτός από αναμνήσεις και ότι άλλο "ζω" σε σχέση με το νησί...κι αυτό το έζησα!
Ίσως να είναι που θα μου λείψει φέτος....