Και η πραγματικότητα είναι η επιστροφή στην πόλη...όπως και να τη λένε: Αθήνα...Πειραιά.... Γιατί φεύγεις από τον παράδεισο, το παραμύθι, τη φαντασία και προσγειώνεσαι , εντελώς ανώμαλα, στην τσιμεντούπολη! 

Σφίγγεται το στομάχι  μου όταν έχουμε φτάσει πια στη γέφυρα και ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος από τις ρόδες. Αυτός ο ίδιος ήχος που με  γεμίζει χαρά όταν έρχομαι , τώρα μου κόβει την αναπνοή. Είναι η απόσταση! Αυτή φταίει...Η απόσταση η χιλιομετρική αλλά κυρίως η χρονική! Μετράω τους μήνες, τις μέρες, μέχρι να ξανακάνω τη διαδρομή, για το  νησί και μου βγαίνει εξωφρενικά μεγάλη. Σαν να πρόκειται να περάσει μια ολόκληρη ζωή μέχρι να ξανάρθω! Και αυτό το παθαίνω πάντα, ακόμα και αν στο νησί έχω περάσει χάλια! 

Νιώθω σα να αφήνω πίσω τη μισή μου ζωή, τη μισή μου καρδιά! Πώς θα περάσει ο χειμώνας με την άλλη μισή; Ναι έχω τη δουλειά, το σπίτι , τα παιδιά...Αυτά όλα με κρατάνε, με συντηρούν! Μέχρι να ξανάρθει ο καιρός .....

Και κάθε φορά να δίνω στον εαυτό μου την ίδια πάντα υπόσχεση που ποτέ δεν κρατάω! Του χρόνου θα περάσω όλο το καλοκαίρι εδώ, στη Λευκάδα! Μα ποτέ να μη μου βγαίνουν τα "θέλω", οι υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου ότι θα αλλάξω πράγματα, ότι θα κάνω αυτό που με ευχαριστεί....Βέβαια φαντάζομαι ότι αυτό συμβαίνει στους περισσότερους, δεν είμαι εγώ μόνο σ΄αυτή την κατάσταση...αλλά πονάει! 

Και γυρίζω και για μήνες ονειρεύομαι παραλίες, και βόλτες στα στενά της Χώρας, μπάνιο στα κρυστάλλινα νερά της Αμμούσω, φεγγαράδα στο Αγνάντιο, τη βεράντα μου στο Βλυχό, τη δροσιά στις πλατείες των χωριών κάτω από τα πλατάνια, τα πανηγύρια με τη φασαρία τους, τα μεζεδάκια στα ταβερνάκια, το παγωτό στην καφετέρια των παιδικών μου χρόνων..... 

Και τα βράδια γίνονται αφόρητα από τη νοσταλγία και η αϋπνία χτυπάει κόκκινο.... 

Όπως απόψε....σάμπως όλα εδώ μέσα τέτοιες ώρες δεν τα γράφω πάντα;

Άλλο ένα ξάγρυπνο βράδυ λοιπόν στο βωμό της πραγματικότητας.....