Λίγο μετά το Αθάνι, λίγο πριν τη διασταύρωση για Εγκρεμνούς, σε ένα από αυτά τα ταβερνάκια με τη θεα στο απόλυτο γαλάζιο, μεσημέρι, σχεδόν μόνοι μας! Σταματήσαμε για κάτι δροσιστικό και το ζήσαμε....δροσιά, θάλασσα, μυρωδιά πεύκου! Σαν ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων!  

Το σκέφτηκα εκεί, καθώς  καθόμουν εντελώς χαλαρή και "άδεια" από σκέψεις και προβληματισμούς! Σπάνιο για μένα, άλλωστε κράτησε τόσο λίγο...λίγα λεπτά μόνο αφέθηκα! Μετά, σαν τσίμπημα σφίγγας, ξαναγύρισα στον πραγματικό κόσμο και ..άουτς!!! Πόνεσα!

Τι όμορφα που ήταν όμως αυτά τα λεπτά! Μόνο ένα χρώμα μπροστά μου..γαλάζιο! Και μόνο μια μικρή σκέψη, τοσοδούλα, σαν τη μικρή του παραμυθιού! "Κρύβομαι, ας μη με βρει κανείς"! Τι ψευδαίσθηση...πόση ηρεμία μου ΄δωσε... Να μουν εκεί κρυμμένη για πάντα. Ας καίγεται ο κόσμος γύρω μου, εγώ εκεί, ήσυχη, ήρεμη, σχεδόν ακίνητη.

Εγωιστικό ε; Δεν πειράζει, κάποιες στιγμές στη ζωή μας καλό είναι να αφήνουμε και λίγο το Εγώ να μας κυριεύει, μια ζωή το καταπιέζουμε..ας κάνει κι αυτό την επανάστασή του και ας είναι για λίγα λεπτά!