Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται, φοβούνται τα λόγια, ειδικά αν είναι αληθινά, ειδικά αν χαλάνε τη βολή τους, ειδικά αν νομίζουν ότι "πιέζουν"!

Υπάρχουν άνθρωποι που στο άκουσμα μιας συγκεκριμένης λέξης θυμώνουν, φωνάζουν, σπρώχνουν μακριά, διαγράφουν από τη ζωή τους, όποιον τολμάει να τη ψιθυρίσει τρέμοντας!

Γιατί νιώθουν ότι απειλούνται από τις συνθήκες, νιώθουν ότι ίσως η λέξη αυτή φέρει στην επιφάνεια στιγμές και ζωές ξεχασμένες.

Αναρωτήθηκαν άραγε, ποια η θέση αυτού που τόλμησε να την ξεστομίσει; Πόσο θάρρος, πόση δύναμη, πόσο πόνο χρειάστηκε για να τη βγάλει από μέσα του; Πόσες άυπνες νύχτες πέρασε μέχρι να ρίξει στα τάρταρα εγωισμό και λογική..και να αφήσει στην επιφάνεια να παίρνει ανάσες μόνο η καρδιά;

Άραγε σκέφτηκε, ότι ίσως αυτή η λέξη ήταν απλά μια αλήθεια που δεν ζήταγε τίποτα; Που δεν είχε απαιτήσεις;Που δεν κινδυνεύει από αυτή;

Όχι, σίγουρα όχι... Τη στιγμή εκείνη το μόνο που σκέφτεται είναι ... "Γιατί να μπλέξω; Όχι, θα συνεχίσω, θα συνεχίσω, και μάλιστα θα κάνω και παραπάνω βήματα να φύγω μακριά, ακόμα κι αν είναι βιαστικά ακόμα κι αν είναι λανθασμένα! Σημασία έχει να απομακρύνω αυτό το "μίασμα" που την είπε και αυτό θα κάνω"

Και το "μίασμα" απομονώνεται,  διώχνεται, σπρώχνεται και γκρεμοτσακίζεται χωρίς εξήγηση, χωρίς οίκτο, χωρίς δεύτερη σκέψη... και αφήνεται να χαθεί στα χαλάσματα της ζωής του.

Άραγε σκέφτηκε, ότι ίσως αυτή η λέξη ήταν απλά μια αλήθεια που δεν ζήταγε τίποτα; Που δεν είχε απιτήσεις;;

Ωραία γλίτωσα... ο άλλος ας χαθεί, ας λύσει τα θέματα του μακριά, ας καλύψει κενά με αέρα...τι με νοιάζει; Εγώ έχω τη ζωή μου...

Έτσι μάλλον πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι!